My world of art ♦ Mai @Cubic School

  หลังเลิกเรียน

  ความเงียบถูกแทนที่ด้วยความอึกทึก

  เสียงฝีเท้าของเขากระทบพื้นแผ่วเบา กลืนไปกับเสียงจอแจของเด็กมากมายที่เริ่มทยอยออกจากห้องเรียน ส่วนใหญ่มุ่งหน้าไปยังประตูทางออก และมีไม่น้อยที่ยังคงทำกิจกรรมของตนเองอยูในโรงเรียน

  แต่เขาไม่ได้ทำอย่างที่กล่าวมาทั้งหมดนั้น 

  เด็กหนุ่มเดินสวนทางกับคนส่วนมาก ตรงไปยังห้องศิลปะ ห้องที่เขาลืมดินสอทิ้งไว้หลังเลิกเรียนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

  ให้ตาย... เสียเวลาต้องเดินกลับไปเอา

  บ่นกับตัวเองสั้นๆ พลางก้มหน้าก้มตาเดินอย่างไม่สนใจรอบข้าง

เขาเดินผ่านเพื่อนร่วมห้อง

เพื่อนรุ่นเดียวกัน

มีคนทักเขาสั้นๆ  

เขาก็เอ่ยตอบสั้นๆ 

  แล้วสองเท้าก็ยังก้าวต่อไป...

เมื่อสองตามองเห็นป้ายห้องศิลปะอยู่ไม่ไกล จากจังหวะเดินที่ไม่ช้าไม่เร็วก็ถูกเร่ง

   เขาไม่อยากรีรอหรือเสียเวลาหากนึกขึ้นได้ว่าเขาต้องแวะไปเช็คการ์ตูนออกใหม่ก่อนกลับบ้าน

  แต่เพราะบางครั้งคนเราก็เร่งจังหวะพลาด เด็กหนุ่มจึงสะดุด และพบว่าเชือกผูกรองเท้าหลุดออกมาข้างหนึ่ง

  เขาก้มลงตรงหน้าประตู

  แว่วเสียงกุกกักเบาๆ

แต่เขาอาจยังไม่รู้ตัว ว่าไม่ใช่ครูศิลปะอย่างที่เคย

  เด็กหนุ่มจดจ่อกับเชือกรองเท้า

แต่แล้ว...

ก็มีใครบางคนเอ่ยขึ้นกับเขาอย่างเร่งร้อน

"ช่วยเป็นแบบให้ฉันวาดภาพหน่อยได้ไหมคะ"

เด็กหนุ่มคิดว่าตนต้องหูฝาด เพราะเสียงที่ได้ยินคือเสียงของผู้หญิง

ผู้หญิงที่เขาไม่น่าจะเคยคุยด้วย

แต่เขารู้ว่าเธอเป็นใครแม้ได้ยินเพียงแค่เสียง...

  คงเพราะรู้ว่าเธอเป็นใครนั่นแหละ เขาจึงทั้งประหลาดใจ แต่ก็พอเข้าใจอยู่บ้าง

   "ได้ไหม?"

เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองคนพูดทันที

ไม่ทันที่จะได้ลำดับความคิดจากสิ่งที่เห็น

ปากก็เอ่ยออกไปก่อนที่จะได้เข้าใจเรื่องราวเสียแล้ว

"ก็ได้..."

เด็กสาวเบื้องหน้าสะดุ้งอย่างตกใจ

เป็นอาการที่เด็กหนุ่มได้คำตอบทันทีจากภาพที่เห็นผ่านสองตาในวินาทีนั้น

เธอกำลังคุยกับแมว?

แต่เขาดันเผลอไปตอบแทนแมวซะแล้ว!!

+++++++++++++

 ยังมีต่อ.......

 จัดเป็นตอนที่ 1.5 เพราะว่าเป็นตอนที่ไม่ได้อยู่ในคลาสสอน (ชักจะเริ่มออกนอกห้อง) ถ้าเป็นจำนวนเต็มจะเป็นตอนที่เรียนในห้องค่ะ ฮ่าๆ

ตัดจบเอาดื้อๆ ความจริงลืมไปแล้วว่าจะต้องใส่ประเด็นอะไรไว้บ้าง เรื่องมันเลยหดสั้นอย่างที่เห็น (ดองไว้นานเกินนนน)

และที่สำคัญ... ทำไงดี ลืมวิธีเขียนฟิคไปแล้ว...!

- เหตุเกิด ณ ห้องศิลปะหลังเลิกเรียน วันเดียวกันกับที่ครูไมให้ฮุยมาเป็นแบบวาดรูปในคาบ

- เด็กหนุ่มคนหนึ่งลืมของไว้ที่ห้องศิลปะจึงกลับไปเอา

- ได้ยินเสียงฮุยเอ่ยชวนให้ไปเป็นแบบวาดให้

- ด้วยความตกใจ แล้วปากไวกว่าความคิด เลยตอบตกลงทันที

- มารู้เอาทีหลังว่า ฮุยกำลังคุยประโยคเหล่านี้กับแมว (แน่นอน คุยกับ เจ้ารถไฟ แมวของครูไม)

- ว่าแต่... เขาเป็นใคร? >> เดาไม่ยากหรอกเนาะ หน้าตาก็ประมาณนี้... (กรุณามองข้ามความเบี้ยวด้วย... และ ไม่ได้วาดผู้หญิงนะ!!)

ตอนต่อไป... ถ้าดองนานก็อย่าว่ากันนะคะ... (บอกไว้ก่อน เผื่องานไม่เสร็จ คงปั่นยาว - -")

ขอให้โชคดีค่ะ